[website maken] [website ontwerp] [Start]
[verslag blanco]
[weer terug]
[verslag blanco]
[verslag blanco]
[Fotos uploaden]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[Portret]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[Sponsoren]
[contact]
[]

<©2011> "PAX Apeldoorn"

Terug in Armenië

Terug in Armenië



Veel mensen vragen zich af hoe het de kinderen, die in Nederland hebben mogen genieten van een vakantie, vergaat wanneer zij weer terug zijn in hun thuisland. Heeft de vakantie nog invloed gehad op de kinderen? Hoe gaan ze om met de terugval van de luxe in Nederland, naar de armoede in hun eigen leefomgeving? En hoe kijken zij terug op hun vakantie in Nederland?

Ada en Wil Dieker; al menig keer hebben zij de taak op zich genomen om kinderen uit Armenië op te vangen voor een welverdiende vakantie. Tot twee maal toe hebben zij de stap gezet kinderen op te zoeken in Armenië, die in Nederland op vakantie zijn geweest. Dat het land geteisterd wordt door grote armoede, wisten ze bij voorbaat. Dat het erger bleek, dan de verwachtingen deden vermoeden, dat hadden zij zeker niet verwacht.

Na de aardbeving in 1989 zijn er veel huizen en bedrijven totaal verwoest. Hierdoor leven veel mensen nog steeds in containers, met name in de kleine dorpen. Verwoeste bedrijven zijn niet opnieuw opgebouwd, waardoor er nauwelijks of geen werk te vinden is in Armenië. Ook ‘winkels’ moeten het nog steeds doen met onderdak in containers. Veel voor de mensen is onbetaalbaar, waardoor zij zelf moeten zorgen voor land- en tuinbouw, om in hun dagelijkse levensbehoefte te kunnen voorzien. Vooral zomers wordt er hard gewerkt om voedselvoorraden aan te leggen, zodat zij de koude en strenge winters kunnen doorstaan.

Het hebben van bijv. een toilet of douche is de mensen compleet vreemd. Ook het eenvoudig warm stoken van het ‘huis’ in de winter is geen normaalste zaak van de wereld. Geld om hout te kopen is er niet en dus wordt er gestookt met gedroogde mest, om het toch maar een beetje warm te kunnen krijgen. Vaak slaapt men in die periode weinig; de taak om het lichaam warm te kunnen houden is voor hen belangrijker dan het nemen van de broodnodige nachtrust.

Gezondheidszorg is alleen weggelegd voor mensen met geld. Een verzekering hebben ze niet. Aanspraak maken op de gezondheidszorg, betekend de behandeling vooruit betalen. Voor mensen met weinig of geen geld is er dus geen kans om terug te kunnen vallen op de gezondheidszorg. In veel gezinnen is één van de ouders ontvallen, waardoor de kinderen geheel aangewezen zijn op of alleen de vader of alleen de moeder. Iets waar een gezin het nog dagelijks moeilijk mee heeft.

Sommige mannen reizen af naar Rusland, om daar toch nog iets van een baan te kunnen vinden. Maar ook het arbeidsleven daar levert ze niet veel op. Tien maanden per jaar zijn ze van huis om een klein beetje loon bij elkaar te sprokkelen. De overige 2 maanden keren zij naar Armenië terug om de familie te bezoeken en met het verdiende geld het leven voor het thuisfront een beetje te verlichten.

De kinderen trekken bijna gedurende de hele dag met de familieleden op. Veel buitenspelen met leeftijds-genoten doen zij niet. Het hebben van een stukje speelgoed is meer uitzondering dan regel en bestaat meestal uit attributen die zij langs de weg vinden.

De kinderen gaan bijna allemaal wel naar school, maar vragen zich soms af waarvoor ze het doen. Dat je de mogelijkheid hebt om iets te leren is natuurlijk mooi. Maar wat moet je ermee in een land, waar geen werk te vinden is? Het is één van de zovele sombere gedachten, die veel kinderen zich inmiddels eigen hebben gemaakt.

Ook de scholen zijn erg armoedig. Er is weinig materiaal en niet voor iedereen is er plek genoeg om plaats te kunnen nemen in de schoolbanken, wat betekend dat een aantal de lessen staand of zittend op de grond volgen. ’s Winters zijn de scholen gesloten. Geld om de klaslokalen warm te stoken is er niet en dus is het gewoonweg te koud om naar school te gaan.

Het eerste wat Wil en Ada opviel toen zij één van hun gastkinderen bezochten, was de blijdschap en dankbaarheid die het kind toonde bij de hereniging met de mensen, die hem zo’n onvergetelijke tijd in Nederland hadden bezorgd. Ook het welkom van de overige familieleden was hartverwarmend. Een kind wat Nederland heeft mogen bezoeken is de trots van de familie. Nederlandse gastouders worden bijna als een ‘heilige’ onthaald en, hoe arm men ook is, alles wordt uit de kast getrokken om het de mensen zo goed mogelijk naar de zin te maken.

Al pratende met het kind, wordt het steeds duidelijker dat de vakantie in Nederland een dierbare herinnering is gebleven. Souvenirs en fotoboeken worden zuinig bewaard en worden met trots nog een keertje aan de gastouders getoond. De in Nederland verkregen kleding wordt netjes met deze of gene in de familie gedeeld.

Niet alleen heeft het leven in Nederland een grote indruk achtergelaten bij het kind, maar ook heeft het geleerd dat het best mogelijk is om een positieve kijk op zaken te hebben.

Sommige dingen in Nederland hebben zo’n grote indruk achtergelaten, dat het kind daar in Armenië (met de beperkte middelen die het heeft) ook iets mee probeert te doen. De gastouders worden nog lang gemist door de kinderen wanneer zij teruggekeerd zijn van hun avontuur. Het behouden van het contact met de gastouders is voor vele een grote wens. Voor hen is dit een klein lichtpuntje in het sombere bestaan dat ze leiden. Maar helaas wordt deze wens niet altijd vervuld.

De terugkeer naar eigen land vanuit het, in hun ogen, rijke Nederland heeft een allerminst negatieve invloed gehad. Sterker nog, de herinneringen aan de vakantie in Nederland dragen er toe bij dat het leven in Armenië een beetje gemakkelijker is geworden. Tenslotte weten zij nu dat er ook nog een andere wereld is, buiten het armoedige Armenië. Dat stemt ze blijkbaar positief genoeg om hun eigen leven met een wat vrolijkere blik te kunnen bekijken.

Het leven in Nederland hebben zij beleefd als rijk en vooral ook gezellig. Gezinnen doen veel samen om er op uit te trekken, maar ook het feit dat kinderen hier op straat samen kunnen spelen is voor hen bijzonder.

Middels een Armeense tolk zijn Ada en Wil in de gelegenheid om contact te kunnen behouden met één van de kinderen. Hij is inmiddels alweer 17 jaar en druk bezig om iets van zijn toekomst in Armenië te maken. Het contact dat hij nog steeds heeft met Ada en Wil, vormt daar een grote bijdragen in.

In een land waar nog zoveel moet gebeuren aan wederopbouw (maar waar helaas te weinig gedaan wordt), is het Ada en Wil duidelijk dat het werk van Pax Kinderhulp nog steeds grote noodzaak is. Kinderen knappen zichtbaar op van een vakantie in Nederland en een iedere die het daardoor later een beetje beter gaat, is er één.

 

 

 


  

PAX Kinderhulp Werkgroep Armenië    Apeldoorn