[website bouwen] [website ontwerp] [Start]
[verslag blanco]
[weer terug]
[verslag blanco]
[verslag blanco]
[Fotos uploaden]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[Portret]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[]
[Sponsoren]
[contact]
[]

<©2014> "PAXApeldoorn"

Woningruil

Woningruil Nederland versus Armenië?


U kent ze misschien wel, televisieprogramma’s waarin mensen van huis (en partner) ruilen en zich verplaatsen in de leef-, woon- en werkomstandigheden van het andere gezin. Ze worden geconfronteerd met andere leef- eet- werkpatronen en worden daarin aardig gespiegeld met hun eigen thuisituatie.

Ik kan wel zeggen dat ik en mijn reisgenoot in een zelfde situatie verkeerden de afgelopen negen dagen. Zij het dat de woningruil niet tegelijkertijd plaatsvond tussen de gezinnen en wij  in dit geval meer ‘te gast’ waren in Armenië. Toch konden we met de herinneringen in ons achterhoofd van de Armeense gastkinderen bij ons thuis, ons nu negen dagen lang aardig verplaatsen in hoe zij de afgelopen ‘woningruil’ hebben ervaren.  Half oktober bezochten wij in Armenië de kinderen en begeleidsters die eerdere jaren in Nederland in onze gastgezinnen gezeten hebben.

Als eerste  zorgde deze manier van doorbrengen in de Armeense gezinnen voor een besef hoe versplintert dit volk is. Waarin de afgelopen eeuw met de genocide, de oorlog en de enorme aardbeving een krater geslagen heeft in zovele gezinnen. Met het gevolg dat er ook een krater is geslagen  in het ‘algemene’ toekomstbeeld van de doorsnee Armeen.

We begonnen onze reis als eerste met een bezoek aan het genocide monument in Yerevan. Tsja misschien niet het leukste begin, maar wel goed om je bewust te worden, wat dit volk allemaal te lijden heeft gehad. Enigszins verstild keken  we vanaf het monument naar het  prachtige uitzicht over de stad Yerevan, met uiteraard de Ararat als achtergrond…..  Rotsvast, onverschrokken, dominant als een soort van belofte voor het land staat hij daar…. Niet alleen voor de vele bewoners die vanuit hun eigen huis of tuin zicht hebben op deze immense berg….. maar ook symbolisch in ál die Armeense huizen waar de Ararat ingelijst op duizend en één manieren prominent in de huiskamers hangt.

Eén van de vroegere begeleidsters van de Armenië kinderen, nam ons die dag op sjouw….. voor ons een ultieme mogelijkheid om vragen te stellen, en ons te laten informeren over de situatie van het land op dit moment. Typerend daarvoor is wel het antwoord dat haar 22 jarige dochter die voor Designer studeert en me terloops een paar succesvolle afrondingen liet zien van haar projecten op mijn vraag hoe zij haar toekomst ziet. ‘In Armenië is er geen toekomst voor ons, er is geen kans op werk en  ik ben bang voor een toekomstige oorlog!’ Ik loop vervolgens een paar meter achter het gezelschap om tot me door te laten dringen wat haar boodschap betekent. Ik kan me toch niet voorstellen dat één van mijn dochters zó’n toekomstbeeld voor zich heeft.

De dagen erna bezoeken we de kinderen van de afgelopen jaren om hun situaties te bezien. Meest van de tijd slapen we bij vrouwen thuis die eerder begeleidsters zijn geweest.  We komen en slapen in de meest uiteenlopende woningen. Wat goed om nu eens in hún leefomgeving te bivakkeren. De situaties zijn schrijnend, uitzichtsloos, en een hoopvolle toekomst blijkt hier inderdaad ver te zoeken. Toch is er temidden van deze materieloze, financiële armoede een enorme rijkdom die gebleven is en die de genocide, de oorlog en de aardbeving overleeft heeft.


Want overal waar we komen, worden we zó ontzettend gastvrij  onthaald alsof we familie zijn. Waar wij Nederlanders enigszins gereserveerd doch netjes alleen een hand uitsteken, word ik op de meest uiteenlopende manieren omhelst, geknuffeld, met tranen verwelkomd en worden me de meest mooie woorden in het Armeens toegesproken. Meest van de tijd hebben we iemand in de buurt die met liefde deze mooie woorden wil vertalen voor ons. Elke keer staat de tafel vol lekkers, meestal lekkers uit eigen tuin aangezien in Armenie een moestuin niet ‘hip’ is, maar gewoon een manier om ondanks armoede toch nog eten op tafel te krijgen.

We vragen vaak naar de gezinssamenstelling(hier wonen oma en opa en ook dikwijls ooms, tantes en andere familie met elkaar in 1 woning), hoe ze rondkomen en hoe het gaat met hun gezondheid en het welzijn van de kinderen. Boven een tafel van lekkers komen de verhalen dan los, en zien we dat er in heel veel gezinnen mensen overleden zijn door de aardbeving. De betekenis van ‘gebroken gezinnen’ heeft hier een hele andere dimensie. Gezinnen zijn verscheurd door het trauma van de aardbeving op hun netvlies. Zussen of ouders of andere familieleden zijn bedolven onder dit natuurgeweld. En niet dikwijls dragen de ‘overgeblevenen’ lichamelijke complicaties die hen dagelijks blijven herinneren aan deze ramp.

Het trieste daarnaast is wel dat de andere manier van gebrokenheid komt doordat er in elk gezin of familie wel mensen permanent in Rusland wonen om daar de kost te winnen voor hun gezinnen. Zo waren we bij een gezin, waarvan de moeder net tien dagen geleden bevallen was van een zoontje. En waarvan de de vader in Rusland zat en tegen kerst zijn kind voor het eerst zou zien. Uit de reacties van de omstanders was het een volkomen normale situatie….hoezo ouderschapsverlof??!!

Het kindertehuis wat we bezoeken blijkt voor vele kinderen een veilige haven waarbij ze kunnen opgroeien met voldoende eten, kleding en een dak boven hun hoofd. De begeleiders zorgen vol liefde voor de kinderen. Maar de directeur geeft aan dat er té weinig geld en te weinig plek is voor de hoge nood van het land. Hij is enorm blij met het werk wat Pax kinderhulp doet voor ‘zijn kinderen’. En ziet de duidelijke positieve invloed van het bezoek aan Nederland.

Natuurlijk was het bezoek aan ‘mijn eigen jongens’ het hoogtepunt van deze reis. Mijn koffer vol met warme jassen, mutsen en wat kleinigheden, zag ik ontzettend uit naar dit moment. We hebben deze week vier van ‘onze’jongens van de afgelopen jaren bezocht. De vader van één van de jongens stond ons al op te wachten bij ons slaapadresje. Zijn welkom en omarmingen zorgden voor tranen bij me. De glans op zijn gezicht gaf me het gevoel alsof ik ‘een geliefde’ van hem was. Hij had geoefend op zijn Engels om ons te woord te kunnen staan. Toen we bij zijn huis aankwamen, na een taxirit die steeds dieper de stad indook, vertelde hij vol trots over zijn kippen en zijn moestuin en zijn huis, terwijl ik met schroom toekeek naar het stukje grond en het mistroostige huisje wat er stond. Artur stond al te wachten bij de ingang en zijn vader zei vol trots tegen me: “Hier is je zoon!”. Een emotionele bewoording van wat ik op dat moment ook in me voelde:  een jongen die ik weken in huis had gehad en die een plek in mijn hart had weten te veroveren. De omhelzing was lang en mijn tranen stroomden. De uren daarna waren alsof ik bij mijn eigen familie was, gezelligheid, grappen, diepe gesprekken, lekker eten…. Nu was ik eindelijk zelf in het huis wat ik steeds alleen maar als ‘skype-achtergrond’ kende. De fotoalbums van de tijd in Nederland werden erbij gehaald, herinneringen opgehaald …… Met pijn in mijn hart nam ik afscheid die middag.


Ik kan nog zoveel vertellen van de bijzondere ontmoetingen, de schrijnende situaties en hoeveel we allemaal met eigenlijk zo weinig middelen hebben kunnen doen in deze negen dagen.

Maar na deze bijzondere reis ben ik nóg gemotiveerder om in januari ons huis weer opnieuw open te zetten voor weer twee Armeense kinderen. Ik ben overtuigd dat we hen met de weken in Nederland een heerlijke tijd kunnen bieden. Een tijd waarin ze in ons gezin liefde, gezelligheid en hoop mogen ontmoeten. En waarin ze een periode gewoon even ‘kind’ kunnen zijn, zonder zorgen, zonder angst voor de toekomst. En ik ben ervan overtuigd dat ze bij mij, mijn man en onze vijf dochters weer opnieuw een plekje in hun hart zullen veroveren!


Mathilda van Triest.


  

PAX Kinderhulp Werkgroep Armenië    Apeldoorn